Rany przewlekłe stanowią poważne powikłanie różnych chorób i zaburzeń związanych z miejscową redukcją przepływu krwi w naczyniach żylnych, tętniczych lub w mikrokrążeniu. Współistniejące niedostateczne zaopatrzenie tkanek w składniki odżywcze i tlen powoduje występowanie zmian troficznych skóry, a w dalszej kolejności prowadzi do załamania metabolizmu komórkowego i rozwoju martwicy. Objęte uszkodzeniem tkanki ulegają rozkładowi, tworząc trudno gojące się owrzodzenie. Nieleczona lub leczona niewłaściwie rana może rozprzestrzeniać się w głąb tkanek. Owrzodzenie stanowi poważny problem kliniczny, pielęgnacyjny, a także ekonomiczny. Długotrwała terapia wiąże się nie tylko z dużym nakładem czasu, pracy, ale i środków finansowych. Zwiększenie efektywności leczenia ran przewlekłych wymaga organizacji i wdrażania schematu kompleksowej terapii ukierunkowanej (najpierw) na czynniki etiologiczne, a następnie działania miejscowe.