Wstęp: Przebycie cukrzycy ciążowej jest uznanym czynnikiem ryzyka wystąpienia cukrzycy. W czasie ciąży w patomechanizmie współwystępowania określonej konstelacji genetycznej i hormonalnej oraz metabolicznej adaptacji organizmu matki do potrzeb rozwijającego się organizmu, dochodzi do narastania procesu insulinooporności, który prawdopodobnie jest przyczyną ujawnienia się cukrzycy ciążowej (ang. gestational diabetes mellitus – GDM). W Polsce częstość występowania GDM szacuje się na ok. 4–6% [25, 28]. Po porodzie należałoby oczekiwać ustępowania i normalizacji zaburzeń insulinooporności, tymczasem u niektórych kobiet po przebyciu cukrzycy ciążowej w różnym okresie po porodzie dochodzi do ujawnienia zaburzeń tolerancji węglowodanów. Cel pracy: Celem pracy było określenie, w jakim odsetku i w jakim czasie po porodzie występuje cukrzyca i zaburzenia tolerancji węglowodanów w grupie kobiet, które przebyły cukrzycę ciążową.
Materiał i metody: Badaniem objęto 232 kobiety, które przebyły cukrzycę ciążową. Grupę kontrolną stanowiło 147 kobiet, u których nigdy nie stwierdzono zaburzeń tolerancji glukozy i w ich rodzinach nie występowała cukrzyca i otyłość.
Wyniki: Wśród pacjentek z cukrzycą ciążową w wywiadzie stwierdzono, że u 22 kobiet (9,48%) rozwinęła się cukrzyca, u 7 (3,01%) ujawniła się nieprawidłowa tolerancja glukozy, a 71 (30,60%) wykazywało nieprawidłową glikemię na czczo. Najwyższy odsetek (38,00%) zaburzeń tolerancji glukozy o różnym stopniu nasilenia (cukrzyca, upośledzona glikemia na czczo i upośledzona tolerancja glukozy) dotyczył kobiet w 1. roku po urodzeniu dziecka. W czasie 1–4 lat 35% kobiet wykazywało zaburzenia tolerancji glukozy. W 5. roku po porodzie tylko u 28% kobiet zaobserwowano zaburzenia tolerancji glukozy, natomiast rozpoznano najwięcej przypadków jawnej klinicznie cukrzycy (54,54%).