Cel pracy:

Określenie długoterminowych wzorców używania narkotyków i wpływających na nie czynników demograficznych u osób uzależnionych, dobrowolnie leczonych w ośrodkach leczenia uzależnień w prowincji Chuzestan.

Materiał i metody:

Zastosowano metodę badań przekrojowych, opisowych i analitycznych, którymi objęto 4400 osób uzależnionych, dobrowolnie przebywających w ośrodkach leczenia uzależnień w prowincji Chuzestan w okresie od marca 2014 r. do marca 2015 r. Zebrane dane poddano analizie za pomocą programu komputerowego SPSS w wersji 22. Odchylenia średnie i standardowe wyliczono dla zmiennych ciągłych, natomiast częstotliwość i częstotliwość procentową obliczano dla zmiennych nominalnych i klasyfikacyjnych. Do ustalenia relacji pomiędzy zmiennymi zastosowano testy t, χ2 oraz ANOVA. Poziom istotności określono na poziomie poniżej 0,05.

Wyniki:

Ustalono, że 97,5% osób badanych stanowili mężczyźni. Średni wiek badanych wynosił 38,21 ±10,52 roku. Najczęściej zażywanym narkotykiem było opium (50,6%), a głównym sposobem jego przyjmowania – palenie (69,4%). Najczęstszą motywacją do sięgnięcia po narkotyki była przyjemność (wśród mężczyzn) oraz problemy rodzinne (wśród kobiet). Większość badanych (67,2%) już wcześniej odstawiała narkotyki. Pomiędzy grupą mężczyzn a grupą kobiet stwierdzono statystycznie istotne (p < 0,05) różnice w zakresie powodów zgłoszenia się do ośrodka leczenia, sposobów stosowania narkotyków oraz częstotliwości ich zażywania.

Wnioski:

Uzyskane wyniki wskazują, że w celu osiągnięcia głównych celów profilaktycznych konieczne jest uwzględnienie wielu czynników, takich jak miejscowe przepisy dotyczące narkotyków, podnoszenie świadomości w poszczególnych warstwach społeczeństwa oraz zapewnienie odpowiedniej infrastruktury kulturalnej i sportowej.