Cel pracy: Ustalenie okoliczności pomocnych przy typowaniu sprawcy, w przypadkach znalezienia rozkawałkowanych zwłok ludzkich.

Materiał i metody: Analiza przypadków rozkawałkowań, badanych w krakowskim Zakładzie Medycyny Sądowej, w okresie ostatnich 50 lat.

Wyniki: W latach 1965–2015, w krakowskim Zakładzie Medycyny Sądowej badano 30 przypadków rozkawałkowania zwłok przez sprawcę. W 22 przypadkach działanie sprawcy miało charakter rozkawałkowania defensywnego, co najmniej 3 można zakwalifikować jako rozkawałkowanie ofensywne, a 3 jako rozkawałkowania agresywne – zabójstwo przez odcięcie głowy. W badanym okresie wystąpił jeden przypadek rozkawałkowania nekrofilnego, w którym rozkawałkowanie nie jest poprzedzone zabójstwem. W większości przypadków zabójstwo nastąpiło na tle nieporozumień rodzinnych, w 6 przyczyną była choroba psychiczna sprawcy, w 3 wystąpiło tło seksualne. Tylko w 3 przypadkach (na 25, w których sprawca jest znany), zabójstwa i rozkawałkowania dokonała osoba obca, w pozostałych sprawca należał do rodziny lub znajomych ofiary. We wszystkich przypadkach, w których udało się ustalić sprawcę, zabójstwo i rozkawałkowanie miało miejsce w jego miejscu zamieszkania. Z ustaleń śledztw wynika, że w większości spraw zabójstwa nie były planowane, nastąpiły pod wpływem emocji, tylko w dwóch zostały wcześniej zaplanowane.

Wyniki: Zabójstwa zakończonego rozkawałkowaniem zwłok najczęściej dokonuje osoba bliska, a przynajmniej znajoma ofiary. Rozkawałkowanie prawie zawsze jest dokonywane w miejscu zabójstwa, którym na ogół jest mieszkanie sprawcy. Zabójstwo zakończone rozkawałkowaniem zwłok na ogół nie jest przez sprawcę planowane.