Rozpoznanie zespołu depresyjnego u osób z chorobami onkologicznymi jest trudne ze względu na dynamiczne oddziaływanie wielu czynników na pacjenta w różnym czasie. Spośród 1100 pacjentów, którzy zgłaszali się do WCO w okresie od 2002 do 2012 r., u ok. 1/3 rozpoznano zespół depresyjny. W tej grupie zespół depresyjny oraz zespół depresyjno-lękowy występują z podobną częstością. Mniej było osób z rozpoznaniem „dużej depresji”. Wśród badanych przeważały kobiety. Zespół depresyjno-lękowy występował częściej wśród osób młodych, a depresja bez lęku w grupie w zaawansowanym stadium choroby. W grupie z rozpoznaniem dużej depresji mniej osób korzystało ze wsparcia, a ich głównym problemem poza chorobą nowotworową było przeżywanie depresji. W zespołach dezadaptacyjnych oprócz choroby onkologicznej i jej leczenia jako główny problem wymieniano kłopoty rodzinne. Zastosowana procedura diagnostyczna według ICD-10 nie jest klarowna i wymaga zmian.