Wstęp

W pomocy osobom chorującym przewlekle somatycznie, w przypadku których choroba jest rozumiana jako sytuacja stresująca, istotne jest adekwatne wsparcie społeczne. Zarówno źródło wsparcia, jak i jego rodzaj (np. emocjonalne, materialne) powinny być zgodne z potrzebami jednostki. Ważna jest zatem ocena nie tylko wsparcia otrzymywanego, ale również oczekiwanego.

Cel pracy

Celem badań jest odpowiedź na pytanie o poziom zapotrzebowania na poszczególne rodzaje wsparcia z wybranych źródeł w danej grupie chorych z uwzględnieniem zmiennych socjodemograficznych i klinicznych.

Materiał i metody

Przebadano 82 kobiety po mastektomii, członkinie klubu „Amazonki” oraz 71 kobiet zdrowych w celu oceny ich zapotrzebowania na wsparcie społeczne z uwzględnieniem jego źródła i rodzaju. Wykorzystano zmodyfikowaną wersję Kwestionariusza wsparcia społecznego (NSSQ) J.S. Norbeck w tłumaczeniu J. Kirenko oraz ankietę socjodemograficzną uwzględniającą podstawowe dane demograficzne, m.in. wiek, wykształcenie, stan cywilny, posiadanie dzieci oraz dane kliniczne (w grupie kobiet po mastektomii), np. czas chorowania, formy przebytego leczenia. Modyfikacja polegała m.in. na dołączeniu pytań o oczekiwane wsparcie emocjonalne, afirmacyjne i praktyczne (pomoc).

Wyniki i wnioski

Kobiety po mastektomii oczekują istotnie więcej wsparcia społecznego każdego rodzaju w porównaniu z grupą kobiet zdrowych. Wskazują także na większą liczbę osób, na których wsparcie mogą liczyć. Interesujące dane otrzymano, analizując źródła i rodzaj oczekiwanego wsparcia w grupie kobiet po mastektomii, co może okazać się pomocne w planowaniu interwencji terapeutycznych wobec chorych i ich rodzin. Dla przykładu – badane kobiety po mastektomii otrzymują więcej wsparcia emocjonalnego, niż oczekują, a jednocześnie mają większe zapotrzebowanie na wsparcie afirmacyjne, niż otrzymują. Najbliższa rodzina (mąż, córka) to osoby, od których badane kobiety po mastektomii oczekują najwięcej wsparcia.