Wstęp

Elastyczność w radzeniu sobie ze stresem odgrywa istotną rolę w adaptacji do zmieniających się warunków sytuacyjnych w grupie osób zmagających się z zaburzeniami psychicznymi i somatycznymi. Jednak w kulturze zachodniej elastyczność w radzeniu sobie stanowi niezwykle rzadki przedmiot badań.

Cel pracy

Ocena znaczenia zasobów osobistych (prężności i nadziei) dla natężenia elastyczności w radzeniu ze stresem sobie w grupie osób chorych onkologicznie z uwzględnieniem moderującej funkcji poczucia stresu.

Materiał i metody

Badanie przeprowadzono w grupie 65 osób (40 kobiet, 25 mężczyzn) leczonych z powodu różnych typów nowotworu. W badaniu wykorzystano następujące metody: Skalę Pomiaru Prężności (SPP-25), Kwestionariusz Nadziei na Sukces (KNS), Skalę Elastycznego Radzenia Sobie ze Stresem (SERSS) i Kwestionariusz Poczucia Stresu (KPS).

Wyniki i wnioski

Wyniki analizy regresji hierarchicznej wykazały, że poczucie stresu nie jest moderatorem między prężnością a elastycznością w radzeniu sobie. Napięcie emocjonalne pełniło rolę moderatora pomiędzy umiejętnością znajdowania rozwiązań, siłą woli i ogólnym wynikiem nadziei a elastycznością w radzeniu sobie ze stresem. Wykazano silny pozytywny związek między nadzieją a elastycznością w radzeniu sobie ze stresem w grupie osób o niższym napięciu emocjonalnym. Rezultaty badań sugerują, że wyższy poziom emocjonalnego napięcia utrudnia korzystanie z zasobów osobistych w elastycznym radzeniu sobie ze stresem wśród pacjentów onkologicznych. To wskazuje na istotną rolę interwencji psychologicznych mających na celu redukcję emocjonalnego napięcia, by umożliwić pacjentom wykorzystanie ich zasobów osobistych.