Lekami najsilniej rozszerzającymi oskrzela są agoniści receptora β₂-adrenergicznego. Obecnie dostępne leki o długim czasie działania są powszechnie stosowane w leczeniu astmy i POChP. Jednak stosowanie tylko tych leków nie jest korzystne, ponieważ może sprzyjać powstawaniu tachyfilaksji. Inną grupą leków są wziewne glikokortykosteroidy, które mają najsilniejsze działanie przeciwzapalne. WGKS są lekami pierwszego rzutu w leczeniu astmy, a ich skuteczność jest udowodniona. Jednak w sytuacji, gdy ich działanie w dotychczas stosowanej dawce jest niewystarczające, zwiększenie dawki leku nie przynosi oczekiwanych rezultatów, natomiast dołączenie LABA przyśpiesza uzyskanie stabilizacji choroby. W ostatnim okresie pojawiły się również prace oceniające pozytywnie zastosowanie takiego połączonego leczenia w POChP. Zarówno w astmie, jak i POChP ocenia się wpływ obu komponentów jako addycyjny, a nie proste sumowanie ich działania.