Jednym z najczęstszych problemów ginekologii operacyjnej jest tworzenie się zrostów wewnątrzotrzewnowych jako następstw wykonywanych wcześniej operacji w obrębie jamy brzusznej, miednicy mniejszej oraz stanów zapalnych narządów miednicy mniejszej i endometriozy. Zrosty wewnątrzbrzuszne są odpowiedzialne za przewlekłe i nawracające bóle, mogą prowadzić do niedrożności jelit oraz niepłodności.
Jednym ze sposobów prewencji zrostów jest okołooperacyjne stosowanie środków farmakologicznych, takich jak steroidy oraz dootrzewnowe podawanie roztworów mechanicznie zapobiegających tworzeniu się zrostów. Takim środkiem jest m. in. Dekstran 70000. Niestety, szybki czas jego wchłaniania oraz niepotwierdzona skuteczność ograniczają jego przydatność, podobnie jak i innych środków stosowanych dootrzewnowo. Wyniki niektórych badań wykazują skuteczność dekstranu jako środka hamującego powstawanie zrostów pooperacyjnych. Jednak sam wpływ preparatu na fibroblasty i ich migracje pozostaje nadal nieznany.
Celem niniejszej pracy była próba zastosowania metod in vitro do oceny wpływu dekstranu (jako płynu referencyjnego) i porównanie jego działania na migrację komórek w hodowli ludzkich fibroblastów. Do badania użyto preparatu Adept, będącego 4-proc. roztworem ikodekstryny, stosowanym do prewencji otrzewnowych zrostów pooperacyjnych. Komórki do założenia hodowli uzyskano z fragmentów tkankowych pobranych podczas laparoskopii od pacjentek z masywnymi zrostami.
W przeprowadzonych badaniach roztwór ikodekstryny w teście wound assay wykazuje większą aktywność hamującą migrację komórek HPF w porównaniu z roztworem dekstranu, zaś zahamowanie migracji fibroblastów otrzewnowych jest zależne od dawki ikodekstryny, a niezależne od dawki dekstranu.
Zastosowanie metod in vitro do oceny preparatów zapobiegających adhezjogenezie stanowi wygodny model badawczy, a wyniki otrzymane w teście pokrywają się z danymi z piśmiennictwa, co dowodzi skuteczności klinicznej badanych preparatów.