Celem artykułu jest przedstawienie znaczenia nadziei oraz nieprzywiązywania do rezultatu u rodzica dziecka chorego onkologicznie w perspektywie koncepcji dr. Carla Simontona. Terapia simontonowska jest adresowana do pacjentów z chorobą nowotworową, ale obejmuje również osoby wspierające, co daje możliwość wykorzystania jej elementów do pracy z rodzicami jako osobami towarzyszącymi dziecku również w czasie choroby. Komponentami programu Simontona, na których skoncentrowano się w tekście, są nadzieja i nieprzywiązywanie do rezultatu. Te dwa pojęcia zostały przeanalizowane w odniesieniu do tzw. fałszywej beznadziei oraz zmowy pozytywnego myślenia. Odwołano się również do badań empirycznych, których wyniki wskazują na ważność nadziei w postawie rodzica wobec chorego dziecka.