Przemoc wobec dziecka na przestrzeni lat miała zazwyczaj postać przemocy fizycznej od kar cielesnych, przez ciężką pracę fizyczną aż do rozmyślnego pozbawienia życia. Obecnie przyjmuje się, iż istota zjawiska krzywdzenia dzieci wyraża się w czterech wymiarach: fizycznym, emocjonalnym, seksualnym oraz w zaniedbywaniu. Fakty stosowania przemocy wobec dziecka są często trudne do wykrycia. Zjawisko to ukrywane jest nie tylko przez sprawców, ale także przez samo dziecko, które niejednokrotnie boi się lub wstydzi szukać pomocy. Ofiara często obwinia się, uważa, że przemoc jest normą, lub po prostu nie potrafi się wysłowić, a nierzadko ma problemy w skontaktowaniu się z odpowiednią osobą. Celem pracy była analiza zjawiska krzywdzenia dzieci na podstawie dokumentacji Zakładu Medycyny Sądowej. Scharakteryzowano ofiary przemocy, analizując wiek, płeć, miejsce zamieszkania oraz rodzaj i lokalizację obrażeń ciała. Określono rodzaj stosowanej przemocy oraz scharakteryzowano jej sprawców.