Zespół policystycznych jajników (PCOS – polycystic ovarian
syndrome) stanowi heterogenne schorzenie, charakteryzujące się zaburzeniem cyklicznych, regularnych procesów prowadzących do owulacji. Towarzyszy temu
hiperandrogenemia, prawidłowe lub podwyższone stężenie hormonu LH w surowicy krwi i podwyższony stosunek LH do FSH.
Hiperandrogenemia w zespole PCO jest przyczyną wzrostu liczby pęcherzyków i przerostu komórek osłonki. W aktywowaniu produkcji androgenów w komórkach tkalnych aktywność podobną do LH wykazują insulina oraz insulinopodobny czynnik wzrostu. Ultrasonografia jest metodą obrazową z wyboru w diagnostyce PCOS. Kryterium rozpoznania PCOS w badaniu USG jest uwidocznienie 10 lub więcej pęcherzyków o średnicy 2–8 mm, ułożonych obwodowo wokół hiperechogennego zrębu. W artykule omówiono etiopatogenezę, obraz kliniczny PCOS, metody obrazowe stosowane
w rozpoznawaniu tego zespołu, z podkreśleniem znaczenia ultrasonografii.