Przewlekłe zapalenie migdałków podniebiennych i przerost migdałka gardłowego

Migdałki podniebienne oraz migdałek gardłowy wchodzą w skład pierścienia chłonnego Waldeyera, stanowiącego skupisko tkanki limfatycznej, położonej
na granicy między ektodermalną a endodermalną częścią drogi oddechowej
i pokarmowej. Na pierścień Waldeyera, który nazywany jest strażnikiem dróg oddechowych, składają się ponadto migdałek językowy, migdałki trąbkowe, pasma boczne oraz grudki chłonne, rozsiane w błonie śluzowej tylnej ściany gardła. Migdałki są obecne już w okresie płodowym, ale swoje struktury funkcjonalne wykształcają po porodzie pod wpływem kontaktu z antygenami otoczenia. Od 1. do 3. roku życia powiększają się systematycznie, maksymalną wielkość osiągają między 3. a 7. rokiem życia. Potem ulegają stopniowej inwolucji aż do wieku pokwitania.






Pierścień chłonny Waldeyera stanowi integralną część układu odpornościowego, biorącego aktywny udział w obronie ogólnej i miejscowej. Jego lokalizacja na skrzyżowaniu drogi oddechowej i pokarmowej umożliwia stały kontakt ze środowiskiem zewnętrznym. Podstawową rolą migdałków jest rozpoznawanie i informowanie ustroju o otaczających antygenach, uruchamianie obwodowej linii obrony miejscowej i ogólnej oraz neutralizacja i niszczenie antygenów w wyniku rozwoju odpowiedzi humoralnej i komórkowej.
Nawracające stany zapalne i nieskuteczne leczenie zachowawcze mogą całkowicie zmienić strukturę histopatologiczną i anatomiczną, a co za tym idzie, również funkcję immunologiczną migdałka. Zwłóknienie i zamknięcie krypt migdałkowych w przebiegu przewlekłego stanu zapalnego stwarza korzystne warunki do namnażania bakterii chorobotwórczych, które oddziaływują alergizująco, toksycznie i zapalnie na ustrój człowieka.


Przewlekłe zapalenie
migdałków
podniebiennych


Przewlekłe zmiany zapalne w tkance limfatycznej pierścienia gardłowego występują najczęściej i są najbardziej zaznaczone w migdałkach podniebiennych. Rozpoznanie przewlekłego zapalenia migdałków podniebiennych (tonsillitis chronica purulenta) nie jest łatwe, gdyż brak jest jednoznacznych objawów świadczących o jego istnieniu. Nie może być oparte na podstawie jednej zmiany morfologicznej, ale na sumie zmian wynikających z objawów i badań klinicznych oraz badania histopatologicznego....


Pełna treść artykułu...