Liczne badania epidemiologiczne dowodzą częstszego występowania zaburzeń metabolicznych (insulinooporności, dyslipidemii aterogennej, nadciśnienia tętniczego i chorób układu sercowo-naczyniowego) u chorych na łuszczycę, zwłaszcza o ciężkim przebiegu. Okazuje się, że łuszczyca i miażdżyca mają podobny mechanizm patogenetyczny, który znalazł swoje odbicie w koncepcji marszu łuszczycowego. W obu schorzeniach biorą udział te same cytokiny prozapalne (TNF-α, IL-6, IL-17) oraz limfocyty Th1 i Th17. Dodatkowo w obu procesach obserwuje się podobne zaburzenia funkcji śródbłonka i stres oksydacyjny. Prawie dwukrotnie częstsze występowanie otyłości u chorych na łuszczycę powoduje większe wydzielanie aktywnych metabolicznie adipokin, które korelują z nasileniem procesu chorobowego i wpływają na rozwój zaburzeń metabolicznych. Obserwacje te wskazują, że łuszczycę należy traktować jako ogólnoustrojowy proces zapalny, a obowiązkiem dermatologa jest nie tylko leczenie zmian skórnych, lecz także diagnostyka i monitorowanie współistniejących zaburzeń. Wczesne podjęcie odpowiedniego leczenia może zapobiegać rozwojowi towarzyszących zaburzeń metabolicznych.