Encefalopatia wątrobowa, będąca zespołem objawów neurologiczno-psychiatrycznych, obejmuje spektrum zaburzeń od zmian subklinicznych do jawnych. Należą do nich potencjalnie odwracalne zaburzenia neuro­psychiatryczne stanowiące częste powikłanie zarówno u pacjentów z ostrymi, jak i przewlekłymi chorobami wątroby. Do dysfunkcji poznawczych związanych z encefalopatią wątrobową zalicza się zaburzenia procesów pamięci, uwagi, funkcji wykonawczych, werbalnych oraz wzrokowo-przestrzennych. Wystąpienie objawów ciężkiej postaci encefalopatii u pacjentów z marskością wątroby wiąże się z bardzo wysoką, przekraczającą 50% śmiertelnością w ciągu najbliższego roku. Minimalna encefalopatia wątrobowa (MEW) jest istotnym i często występującym, choć rzadko rozpoznawanym powikłaniem marskości wątroby. Stwierdza się ją u 30–80% chorych z marskością wątroby, a jej obecność zwiększa ryzyko wystąpienia jawnej encefalopatii, wiąże się z krótszym czasem przeżycia i większą śmiertelnością w porównaniu z pacjentami z marskością wątroby bez MEW. Trudności w jej rozpoznawaniu wynikają z braku ewidentnych objawów klinicznych, przy współistniejących zaburzeniach funkcji poznawczych i psychomotorycznych. W diagnostyce MEW są wykorzystywane testy neuropsychologiczne badające sprawność psychomotoryczną, procesy uwagi i pamięć, a także testy neurofizjologiczne oceniające funkcję ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego. Obecnie nie ma badań laboratoryjnych lub obrazowych, które pozwoliłyby na jednoznaczne rozpoznanie MEW. W terapii, oprócz leczenia zasadniczej choroby wątroby, najczęściej stosuje się laktulozę oraz rifaksyminę. Celem pracy jest przedstawienie aktualnej wiedzy na temat objawów i diagnozowania MEW oraz dalszych kierunków badań nad jej rozpoznawaniem i leczeniem.