Utrata dziecka w okresie okołoporodowym – dobre praktyki szpitalne w opiece nad matką

Celem artykułu jest omówienie psychologicznych konsekwencji straty dziecka w okresie okołoporodowym ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji śmierci dziecka przed porodem. Autorka omawia badania dotyczące konsekwencji praktyk szpitalnych dla dalszego funkcjonowania zarówno matki, jak i całej rodziny. Znaczna część matek doświadcza depresji, zespołu stresu pourazowego, podwyższonego poziomu lęku. Badania i praktyka kliniczna wskazują, że zachowanie się personelu medycznego w momencie hospitalizacji kobiety i porodu martwego dziecka jest istotnie związane z jej późniejszym funkcjonowaniem. Takie zachowania, jak: wspierające podejście personelu, umożliwienie rodzicom ekspresji emocji związ­anych ze stratą, sposób przekazania informacji o śmierci dziecka, umożliwienie rodzicom pożegnania ze zmarłym dzieckiem, możliwość za­decydowania o czasie spędzonym z dzieckiem, wiążą się z mniejszym natężeniem objawów depresji i lęku u rodziców. Przegląd badań ilustrowany jest studium przypadku, które pokazuje znaczenie zachowania per­sonelu medycznego dla radzenia so­bie kobiety z sytuacją straty dziecka. Wnioski: Wyniki badań wskazują, że takie zachowania lekarzy, jak wiedza o procesach żałoby, gotowość do towarzyszenia kobiecie w pierwszym etapie żałoby, którym najczęściej jest stan szoku, prze­kazanie informacji o śmierci dziecka w sposób zrozumiały i em­patyczny – upewnienie się, czy rodzice rozumieją to, co mówi do nich lekarz, zadbanie o emocjonalne potrzeby pa­-cjentki w trakcie przekazywania in­for­macji o śmierci dziecka, wykazywanie zrozumienia i współczucia zamiast dawania rad, pocieszania lub tłumienia ekspresji emocjonalnej u rodziców, pozostawienie rodzicom możliwości zadecydowania o kontakcie ze zmarłym dzieckiem, możliwość późniejszego kontaktu pacjentki z lekarzem prowadzącym w poradni przyszpitalnej, mogą pomóc rodzicom w radzeniu sobie z traumą utraty dziecka.

The article aims to describe the psychological situation of woman who experienced stillbirth. Author presents the results of researches concerning the medical staff behavior and it’s relation to mother and family wellbeing. The researches show that stillbirth causes depression, posttraumatic stress disorder, the elevated level of fear. The aim of this paper was to focus on the possibilities of the caregivers’ support during mother’s hospitalization. The clinical role of the emotional support given to the bereaved parents by the medical staff has yet to be defined. Findings presented in the article show that caregivers should support parents especially in moments of chaos and shock of the first diagnosis of child’s death. The parents needed assistance in both facing and separating from the baby. Support and understanding of the process of bereavement and grief: creating the possibility of expressing the difficult emotions, explanation of the stillbirth, organization of the hospital care: the possibility to see the same doctor again – these factor seem to be crucial in the hospital care of a mother. Findings indicate that the hospital is under an obligation to be aware of emotional needs of parents and organize the care in a way to support them. The review of literature is completed by the case study which shows how the medical staff behavior can help the bereaved mother.