Zaburzenia czynnościowe u dzieci po raz pierwszy wyodrębniono w II klasyfikacji rzymskiej. Natomiast w obecnej (III) klasyfikacji zaburzenia te zostały opracowane przez dwa zespoły, z których jeden zajmował się zaburzeniami u dzieci w wieku do 4 lat, a drugi 4.–18. roku życia. W niniejszej pracy omówiono kryteria rozpoznania i zasady postępowania w zaburzeniach czynnościowych u niemowląt i małych dzieci. Przedstawiana grupa zaburzeń obejmuje 7 jednostek. Nie zmieniły się kryteria dla zespołów ulewania u niemowląt, zespołu przeżuwania u niemowląt, dyschezji niemowlęcej i biegunki czynnościowej. Nowością jest włączenie do zaburzeń kolki niemowlęcej ze względu na to, że rodzice dzieci cierpiących na nią najczęściej szukają pomocy u gastroenterologa. Inną zmianą jest łączne potraktowanie retencji stolca i zaparć stolca jako jednego zaburzenia oraz skrócenie wymaganego czasu utrzymywania się zaparć do miesiąca. W celu rozpoznania zespołu cyklicznych wymiotów wymagane jest z kolei ponowne powtórzenie się napadu intensywnych wymiotów, a nie 3 napadów w ciągu roku. Jest to podyktowane możliwością wcześniejszego włączenia terapii. W najbliższych latach przydatność kryteriów zostanie zweryfikowana w praktyce i z pewnością będą one doskonalone w dalszych opracowaniach.