Streszczenie
1/2017
vol. 67
Artykuł oryginalny
Analiza zatruć parakwatem w południowo-zachodnim Iranie – objawy, śmiertelność i skutki zdrowotne
- Department of Forensic Medicine and Toxicology and Social Determinant of Health Research Center, Ahvaz Jundishapur University of Medical Sciences, Iran
- Student Research Committee, Ahvaz Jundishapur University of Medical Sciences, Ahvaz, Iran
- Department of Toxicology, Islamic Azad University, Shahreza Branch, Shahreza, Isfahan, Iran
Arch Med Sąd Kryminol 2017; 67 (1): 35-45
Data publikacji online: 2017/10/02
Wstęp: Parakwat jest najważniejszym środkiem chwastobójczym z grupy pestycydów dipirydyliowych o szerokich zastosowaniach w rolnictwie; jednakże w wielu krajach, w tym w Iranie, herbicyd ten jest również używany w celach samobójczych.
Cel pracy: Niniejsze badanie przeprowadzono w celu analizy zatruć parakwatem w irańskiej prowincji Chuzestan.
Materiał i metody: Retrospektywno-statystyczną analizą objęto 159 dokumentacji przypadków zatruć z lat 2004–2015. Z pacjentami skontaktowano się w celu uzyskania informacji o stanie zdrowia. Po wypełnieniu kwestionariuszy dane zostały zebrane i poddane analizie z wykorzystaniem oprogramowania SPSS.
Wyniki: Wśród 159 pacjentów poddanych analizie ze względu na zatrucie parakwatem 65 osób (40,9%) stanowiły kobiety, a 94 (59,1%) mężczyźni; 138 przypadków (86,8%) dotyczyło grupy wiekowej 15–29 lat, a 150 (66%) osób stanu wolnego. Odsetek zatruć z przyczyn samobójczych wyniósł 96,9%. Pierwszymi objawami u pacjentów były mdłości i wymioty, a także owrzodzenia, rumień i podrażnienia w obrębie błony śluzowej jamy ustnej i gardła. Łącznie 113 pacjentów (71,1%) było leczonych specjalistycznymi lekami bez włączenia antybiotyków. U 73 pacjentów (45,9%) w trakcie hospitalizacji doszło do rozwoju kwasicy, a u 13 pacjentów (8,2%) zasadowicy (alkalozy). W 63 przypadkach (39,6%) zatrucie zakończyło się zgonem.
Wnioski: Badanie wykazało, że parakwat stanowi jedną z najgroźniejszych trucizn często stosowanych w prowincji Chuzestan w celach samobójczych. Z uwagi na istotną rolę tej substancji w rolnictwie nie można go zastąpić innymi środkami chwastobójczymi. Ponadto badanie wykazało, że po wypisaniu do domu pacjentów, którzy przeżyli zatrucie, nie kontynuowali oni terapii farmakologicznej.
Cel pracy: Niniejsze badanie przeprowadzono w celu analizy zatruć parakwatem w irańskiej prowincji Chuzestan.
Materiał i metody: Retrospektywno-statystyczną analizą objęto 159 dokumentacji przypadków zatruć z lat 2004–2015. Z pacjentami skontaktowano się w celu uzyskania informacji o stanie zdrowia. Po wypełnieniu kwestionariuszy dane zostały zebrane i poddane analizie z wykorzystaniem oprogramowania SPSS.
Wyniki: Wśród 159 pacjentów poddanych analizie ze względu na zatrucie parakwatem 65 osób (40,9%) stanowiły kobiety, a 94 (59,1%) mężczyźni; 138 przypadków (86,8%) dotyczyło grupy wiekowej 15–29 lat, a 150 (66%) osób stanu wolnego. Odsetek zatruć z przyczyn samobójczych wyniósł 96,9%. Pierwszymi objawami u pacjentów były mdłości i wymioty, a także owrzodzenia, rumień i podrażnienia w obrębie błony śluzowej jamy ustnej i gardła. Łącznie 113 pacjentów (71,1%) było leczonych specjalistycznymi lekami bez włączenia antybiotyków. U 73 pacjentów (45,9%) w trakcie hospitalizacji doszło do rozwoju kwasicy, a u 13 pacjentów (8,2%) zasadowicy (alkalozy). W 63 przypadkach (39,6%) zatrucie zakończyło się zgonem.
Wnioski: Badanie wykazało, że parakwat stanowi jedną z najgroźniejszych trucizn często stosowanych w prowincji Chuzestan w celach samobójczych. Z uwagi na istotną rolę tej substancji w rolnictwie nie można go zastąpić innymi środkami chwastobójczymi. Ponadto badanie wykazało, że po wypisaniu do domu pacjentów, którzy przeżyli zatrucie, nie kontynuowali oni terapii farmakologicznej.
Słowa kluczowe
parakwat, herbicyd, zatrucie, samobójstwo
Indeksowane w
Zintergrowane z
