Cukrzyca po przeszczepieniu narządów stanowi istotny problem kliniczny. Jest ona czynnikiem ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych, pogarsza funkcję i skraca przeżycie przeszczepu. Cukrzycę u chorych po przeszczepieniu narządów można podzielić na cukrzycę pretransplantacyjną (będącą często przyczyną przeszczepienia narządu) oraz potransplantacyjną. Szczególną rolę w rozwoju cukrzycy potransplantacyjnej przypisuje się glikokortykosteroidom, dlatego w obecnych schematach immunosupresji dąży się do stosowania jak najmniejszych dawek tych leków oraz próbuje się zastąpić je innymi lekami. Leczenie cukrzycy u chorych po przeszczepieniu narządów (poza ew. leczeniem przyczynowym) nie odbiega w sposób zasadniczy od leczenia innych typów cukrzycy.