Cukrzyca ciążowa (gestational diabetes mellitus – GDM) obejmuje różnego stopnia zaburzenia tolerancji węglowodanów, rozwijające się lub po raz pierwszy rozpoznane w ciąży. Po porodzie zaburzenia tolerancji glukozy zwykle ustępują, jednak u ponad połowy pacjentek w następnych 5–10 latach ujawniają się stany przedcukrzycowe lub cukrzyca typu 2. Głównymi czynnikami ryzyka rozwoju cukrzycy w tej grupie kobiet są: wczesne rozpoznanie GDM, duże wartości glikemii oraz konieczność leczenia insuliną. Otyłość i cukrzyca u matki w ciąży mogą także predysponować do rozwoju zespołu metabolicznego i zaburzeń tolerancji glukozy u dziecka. Profilaktyka cukrzycy typu 2 u pacjentek z wywiadem GDM obejmuje modyfikację stylu życia (dietę i regularną aktywność fizyczną) oraz karmienie piersią po porodzie.