Jednym z najważniejszych czynników ryzyka wystąpienia niekorzystnych zdarzeń sercowo-naczyniowych wśród pacjentów z cukrzycą są zaburzenia lipidowe. Aterogenna dyslipidemia w cukrzycy składa się z trzech nieprawidłowości: hipertriglicerydemii, małego stężenia frakcji HDL cholesterolu i obecności małych gęstych cząstek LDL. Wśród leków zalecanych przez amerykańskie i europejskie towarzystwa naukowe w terapii cukrzycy znajdują się statyny. Dobrze wyrównana cukrzyca to nie tylko walka z hiperglikemią i nadciśnieniem tętniczym, ale także redukcja wszystkich innych czynników wpływających na akcelerację procesu miażdżycy. Mechanizmów redukcji ryzyka u pacjentów z cukrzycą leczonych statynami jest kilka. Poza zmniejszeniem stężenia frakcji LDL cholesterolu ważną rolę odgrywa modulacja procesu zapalnego oraz poprawa funkcji śródbłonka naczyniowego. Liczne badania kliniczne dowodzą skuteczności i względnego bezpieczeństwa terapii nawet dużymi dawkami statyn. Ryzyko istotnych działań niepożądanych w dużej mierze zależy od występowania czynników sprzyjających miopatii oraz jednocześnie przyjmowanych leków ingerujących w metabolizm statyn.