Histamina jest aminą biogenną, rozpowszechnioną w świecie roślinnym i zwierzęcym. Synteza histaminy została przeprowadzona w 1907 r. przez Windausa i Vogta. Właściwości farmakologiczne histaminy są marginalnie znane klinicystom i farmakologom, ponieważ prawie od 100 lat interesuje ona głównie fizjologów. Histamina za pośrednictwem swoich receptorów H1, H2, H3 odgrywa dużą rolę modulującą zarówno w warunkach fizjologicznych, jak i patologicznych. Pełni funkcję neurotransmitera w zakresie homeostazy czynności hormonalnej, alergicznej i ciśnienia krwi. Histamina należy do monoamin, biorących udział w przebiegu cyklu miesiączkowego, ciążowego, wytrysku mleka w warunkach fizjologicznych i patologicznym mlekotoku w schorzeniach gruczołów sutkowych. Działając bezpośrednio poprzez receptory H2 na proliferację gruczołów sutkowych i wczesną odpowiedź komórek powoduje zwiększenie ich metabolizmu. Histamina jest wczesnym mediatorem reakcji immunologicznych, zachodzących w gruczołach sutkowych zarówno w łagodnych, jak i złośliwych schorzeniach nowotworowych. W wyniku interakcji między czynnikami wzrostowymi a histaminą dochodzi do rozwoju zmian proliferacyjnych i bliznowatych w gruczole sutkowym.