Wstęp
Chorzy ze złożonymi wadami serca, u których planowana jest strategia leczenia na podstawie fizjologii krążenia jednokomorowego oraz zespolenia żylnego systemowo-płucnego (cavo-pulmonary), z reguły wymagają kilku zabiegów kardiochirurgicznych. Według klasycznych zasad zabieg typu Fontana jest wykonywany w dwóch etapach. W pierwszym spływ z żyły głównej górnej (SVC) jest kierowany do krążenia płucnego poprzez dwukierunkowe zespolenie Glenna lub typu hemi-Fontana (połączenie górnej części prawego przedsionka z prawą tętnicą płucną – RPA). Natomiast w drugim etapie do krążenia płucnego dołączany jest również spływ z żyły głównej dolnej (IVC) poprzez zespolenie wewnątrzprzedsionkowe lub, obecnie częściej wykonywany, tunel zewnątrzsercowy [1–3]. Klasyczna operacja Glenna dotyczyła połączenia SVC z odseparowaną od tętnicy płucnej jej prawą gałęzią. Chorobowość w wyniku zabiegu Fontana jest wysoka i obejmuje wiele potencjalnych powikłań, z których znaczna część może wymagać cewnikowań interwencyjnych. Należą do nich: zamykanie rezydualnego ubytku międzyprzedsionkowego czy fenestracji, płucnych przetok tętniczo-żylnych, nieprawidłowych połączeń żył systemowych z przedsionkiem żył płucnych, zamykanie odkomorowego napływu do łożyska płucnego, angioplastyka lub implantacja stentów do zwężonych naczyń itd. [4]. Przedstawiamy nietypowy przypadek dziecka ze złożoną wadą serca, u którego dzięki przezcewnikowej interwencji udało się uniknąć kolejnej trudnej reoperacji.
Opis przypadku
Dziewczynka 7-letnia, u której zaraz po urodzeniu rozpoznano wspólną komorę z atrezją zastawki tętnicy płucnej oraz przełożeniem wielkich pni tętniczych. W 4. dobie życia wykonano u niej zespolenie centralne pomiędzy aortą i tętnicą płucną. W 16. miesiącu życia dziewczynka była cewnikowana, stwierdzono drożne zespolenie centralne, niskie ciśnienie w tętnicy płucnej oraz prawidłowe jej rozmiary (wskaźnik McGoona 2,1). W tym samym miesiącu życia wykonano zabieg kardiochirurgiczny typu hemi-Fontana, zamknięto zespolenie centralne. Dodatkowo, w pozycji oddzielającej dwa piętra prawego przedsionka (RA) wszyto zastawkowy homograft aortalny otwierający się od światła RA do tętnicy płucnej. Modyfikacja ta miała w przyszłości umożliwić zastąpienie zabiegu kardiochirurgicznego metodą Fontana przez leczenie nieoperacyjne – implantację coverstentu. Planowano połączenie w ten sposób spływu z IVC z łożyskiem płucnym. Niestety, podczas kolejnego...


Pełna treść artykułu...