Wstęp
Od czasu pierwszego zabiegu przezskórnej angioplastyki wieńcowej (PCI) w 1977 roku [1] odnotowuje się dynamiczny wzrost liczby wykonywanych zabiegów wraz z poszerzeniem wskazań. Dzięki szybkiemu rozwojowi technik PCI, stosowaniu stentów oraz nowoczesnej, skojarzonej terapii przeciwpłytkowej zredukowano liczbę powikłań wczesnych i późnych po wykonanych zabiegach [2–5]. Wprowadzone w ostatnich latach stenty uwalniające lek znacząco zmniejszyły liczbę restenoz [6, 7]. Mimo ogromnego postępu i zdobywanego doświadczenia, szczególnym wyzwaniem (final frontier) dla kardiologów interwencyjnych pozostają przewlekłe okluzje tętnic wieńcowych (ang. chronic total occlusion – CTO).

Opis przypadku
Chory w wieku 52 lat, z wieloletnim wywiadem stenokardii wysiłkowej (od około roku klasa II/III według CCS), nadciśnieniem tętniczym, hipercholesterolemią, po przebytym 25 lat wcześniej zawale serca ściany dolno-bocznej został przyjęty na Oddział Kliniczny I Kliniki Kardiologii i Nadciśnienia Tętniczego w celu wykonania planowej koronarografii. W badaniu przedmiotowym wyrównany układ krążenia, ciśnienie tętnicze krwi 158/100 mmHg. W EKG rytm zatokowy 45/min, patologiczne załamki Q w II, III, aVF z ujemnymi załamkami T. W badaniu echokardiograficznym stwierdzono hipokinezę segmentu podstawnego przegrody międzykomorowej, akinezę segmentu podstawnego ściany dolnej i dyskinezę segmentu środkowego oraz hipokinezę ściany tylnej. Frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF) – 50%, niedomykalność zastawki mitralnej I/II stopnia. W badaniach laboratoryjnych podwyższone stężenie cholesterolu całkowitego oraz cholesterolu LDL.
W wykonanym w trybie planowym badaniu koronarograficznym stwierdzono okluzję prawej tętnicy wieńcowej (RCA) w odcinku proksymalnym (ryc. 1.), obwód naczynia wypełniał się z krążenia obocznego od lewej tętnicy wieńcowej (LCA) (ryc. 2.). W pozostałych tętnicach nie uwidoczniono istotnych zmian miażdżycowych.
Pacjent został zakwalifikowany do udrożnienia zamk- niętego naczynia w trybie planowym i został wypisany do domu z zaleceniem przyjmowania klopidogrelu (75 mg) oraz kwasu acetylosalicylowego (75 mg na dobę), bisoprololu (5 mg na dobę), lizynoprylu (30 mg na dobę) oraz indapamidu (1,5 mg na dobę), a także atorwastatyny w dawce 40 mg.
Po 3 tygodniach ponownie przyjęto pacjenta w celu udrożnienia RCA. Do intubacji RCA użyto cewnika prowadzącego zapewniającego maksymalnie dobre podparcie – lewy...


Pełna treść artykułu...