Przewlekła niewydolność serca występuje istotnie częściej wśród chorych na cukrzycę niż w populacji ogólnej. Mają na to wpływ takie czynniki, jak: często współistniejąca choroba niedokrwienna serca, nadciśnienie tętnicze, endoteliopatia, dysfunkcja nerwowego układu autonomicznego oraz kardiomiopatia cukrzycowa – uszkodzenie miocytów wynikające z zaburzeń gospodarki węglowodanowej. Według najnowszych zaleceń Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (ang. European Society of Cardiology – ESC) oraz Europejskiego Towarzystwa Diabetologicznego (ang. European Association for the Study of Diabetes – EASD), leczenie przewlekłej niewydolności serca w cukrzycy powinno obejmować dwie najlepiej przebadane klinicznie grupy leków – inhibitory konwertazy angiotensyny oraz w określonych przypadkach w skojarzeniu z beta-adrenolitykami. Leki moczopędne oraz antagoniści receptora aldosteronu są zarezerwowane dla leczenia objawowego. Z uwagi na duże ryzyko wystąpienia niewydolności serca u chorych na cukrzycę powinno się rozważyć leczenie u osób bez objawów czynnościowych oraz anatomicznych. Opieka nad chorym z cukrzycą i przewlekłą niewydolnością serca powinna być kompleksowa i obejmować również redukcję masy ciała, zadowalające wyrównanie metaboliczne cukrzycy, skuteczne leczenie dyslipidemii oraz uzyskanie prawidłowych wartości ciśnienia tętniczego.