Leczenie inhibitorami pompy protonowej (IPP) stanowi istotny postęp w terapii chorób zależnych od kwasu solnego. Są one stosowane bardzo często, a wielokrotnie w terapii długotrwałej. W wyniku umiarkowanej hipergastrynemii spowodowanej tym leczeniem u pacjentów stwierdza się tylko hiperplazję komórek enterochromofinopodobnych (ECL), ale istnieje ryzyko rozwoju rakowiaków. Nie stwierdzono zwiększonego ryzyka wystąpienia raka żołądka ani jelita grubego. Zwiększona skłonność do kolonizacji bakteryjnej żołądka i jelit ma charakter przejściowy i zależny od dawki. Stosowanie IPP nie powoduje zaburzeń wchłaniania białek, tłuszczów ani minerałów. Udowodniono potrzebę kontrolowania
i ewentualnej suplementacji stężenia witaminy B₁₂ u osób długotrwale leczonych IPP