Koncepcje Antoniego Kępińskiego zostały opublikowane w dziewięciu napisanych przez niego książkach w latach 70. XX wieku i miały wówczas istotne znacznie w procesie rozwoju polskiej psychiatrii w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych i społecznych. Książki zostały przyjęte z dużym zainteresowaniem nie tylko przez profesjonalistów, lecz także przez zwykłych czytelników. Celem artykułu jest ocena ich obecnej przydatności. Współcześnie w związku z formalizacją szkoleń psychoterapeutycznych podstawowe oddziaływania psychoterapeutyczne w ramach leczenia psychiatrycznego często nie są stosowane w sposób optymalny. Koncepcje Antoniego Kępińskiego dotyczące strategii pomocy pacjentowi w zrozumieniu siebie w zwyczajnym postępowaniu w trakcie wizyty psychiatrycznej nadal są przydatne. Szczególnie dużą wartość mają opisy niewerbalnego wymiaru kontaktu lekarza z chorym oraz jego znaczenia w procesie diagnostyczno-terapeutycznym. W postępowaniu z osobami poszukującymi pomocy mogą być one poszerzone o zastosowanie współczesnych technologii. Koncepcje Antoniego Kępińskiego dotyczące kontaktu terapeutycznego, a w szczególności komunikacji niewerbalnej, są nadal użyteczne w zwyczajnych kontaktach psychiatry z pacjentami. Opisał on znaczenie „doświadczenia twarzy” w trakcie spotkania terapeutycznego. Analizy Antoniego Kępińskiego dotyczące aksjologicznego wymiaru zaburzeń psychicznych mają potencjał rozwoju i wykorzystania w praktyce terapeutycznej.