Wprowadzenie w ostatniej dekadzie do terapii choroby Leś-niowskiego-Crohna leków biologicznych skierowanych przeciwko TNF-α pozwoliło na poprawę skuteczności leczenia, a tym samym zwiększenie odsetka uzyskiwanych remisji. Leki te korzystnie wpływają na objawy i wskaźniki aktywności zapalenia u pacjentów z aktywną postacią choroby. Długotrwałe leczenie biologiczne niesie jednak ze sobą ryzyko utraty odpowiedzi klinicznej oraz wystąpienia niekiedy bardzo poważnych działań niepożądanych. Spośród leków biologicznych, infliksymab – chimeryczne ludzko-mysie przeciwciało monoklonalne anty-TNF-α – jest najdłużej stosowany w leczeniu aktywnej choroby Leśniowskiego-Crohna. Opisując przypadek długotrwałej terapii tym lekiem pacjentki z chorobą Leśniowskiego-Crohna z przetokami, autorzy niniejszego opracowania pragną podzielić się własnymi doświadczeniami i zwrócić uwagę na problemy terapeutyczne pojawiające się podczas przewlekłego stosowania leków blokujących anty-TNF-α.