Ten artykuł wstępny odnosi się do pracy oryginalnej pt. Identyfikacja swoistych przyczyn niewyjaśnionej niewydalności serca na podstawie biopsji endomiokardialnej, autorstwa Zofii T. Bilińskiej i wsp., zamieszczonej w tym numerze na str. 99.





Podejmując próbę oceny przydatności biopsji endomiokardialnej w diagnostyce przewlekłej niewydolności serca (heart failure, HF), należy wziąć pod uwagę wieloetiologiczny charakter schorzenia, a także różnice w stopniu zaawansowania procesu chorobowego. Jest to tym istotniejsze, iż oba te fakty nie mają niejednokrotnie odzwierciedlenia zarówno w stanie klinicznym, jak i w wynikach badań dodatkowych chorego. Wśród najczęstszych przyczyn HF wymienia się chorobę wieńcową, nadciśnienie tętnicze oraz kardiomiopatię rozstrzeniową. Dwie pierwsze przyczyny mogą być odpowiedzialne nawet za 90% przypadków choroby w populacji europejskiej. Wobec faktu, iż u większości chorych z HF o etiologii kardiomiopatycznej obserwuje się w badaniach izotopowych cechy niedokrwienia mięśnia sercowego, jest wysoce prawdopodobne, iż przewlekłe niedokrwienie wynikające z dysfunkcji mikrokrążenia wieńcowego jest istotnym elementem procesów przebudowy mięśnia sercowego [1]. Stopień niedokrwienia mięśnia sercowego może być także niezależnym czynnikiem ryzyka wystąpienia nagłej śmierci sercowej [2]. Biorąc pod uwagę powyższe dane, ocena histochemiczna wycinków endomiokardialnych dostarcza klinicyście istotnej informacji dotyczącej stopnia przebudowy mięśnia sercowego, w tym także jego układu naczyniowego (ryc. 1., 2.). Wzrasta liczba doniesień wskazujących na przewlekłe pobudzenie immunologiczne oraz reakcję zapalną jako istotne elementy patofizjologii HF, niezależnie od potencjalnych czynników etiologicznych [3, 4]. Jednakże histochemiczne potwierdzenie obecności reakcji zapalnej u chorych z niejasną etiologicznie HF zawierało się w szerokim przedziale od 1 do 68% przypadków [5]. Zarówno ten fakt, jak i stwierdzana w badaniu histopatologicznym obecność przede wszystkim zmian niespecyficznych, takich jak przerost, włóknienie czy zmiany atroficzne, spowodowała w wielu ośrodkach zaprzestanie wykonywania biopsji endomiokardialnej, a także nieuwzględnienie oceny biopsyjnej w standardach ACC/AHA oraz ESC dla chorych z HF. Wprowadzenie w latach 80. metod immunohistochemicznych do analizy wycinków endomiokardialnych spowodowało powstanie nowej jakości diagnostycznej w ocenie materiału...


Pełna treść artykułu...