Cel: Celem pracy było porównanie zmian endoskopowych oraz morfologicznych w zakresie górnego odcinka przewodu pokarmowego po leczeniu alendronianem (Aln) i ranelinianem strontu (Rs) u pacjentów, u których wystąpiły objawy niepożądane, takie jak nudności, dysfagia i ból w nadbrzuszu, będące przyczyną przerwania terapii.
Materiał i metody: Trzydziestu jeden pomenopauzalnym kobietom przyjmującym Aln (70 mg/dobę) lub Rs (2 g/dobę), zgłaszającym objawy niepożądane ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego, będące powodem przerwania leczenia w ostatnich 7 dniach, wykonano badanie gastroduodenoskopowe wraz z pobraniem bioptatów błony śluzowej.
Wyniki: W całej grupie badanej najczęściej zgłaszanymi objawami były dyspepsja oraz ból w nadbrzuszu. W odniesieniu do błony śluzowej żołądka w obydwu badanych grupach (Aln i Rs) wyniki badania histopatologicznego najczęściej wykazywały przewlekły stan zapalny o niskim lub umiarkowanym stopniu nasilenia i niewielkiej aktywności (p < 0,05). W badaniu endoskopowym wykazano przekrwienie i/lub kruchość śluzówki żołądka u 38% pacjentów leczonych Aln i u dwóch (20%) przyjmujących Rs (p < 0,05). Przewlekłe zanikowe zapalenia błony śluzowej żołądka częściej stwierdzano w grupie leczonej Rs (p < 0,05).
Wnioski: Częstość występowania niewielkich uszkodzeń śluzówki żołądka, takich jak przekrwienie, drobne ogniska krwotoczne i/lub drobne nadżerki, była podobna w grupach Aln i Rs, natomiast przewlekłe zanikowe zapalenia błony śluzowej częściej stwierdzano w grupie leczonej Rs.