Leczenie migotania przedsionków (AF) sprowadza się do trzech zasadniczych kierunków – leczenia kontrolującego częstość rytmu serca, kontrolującego sam rytm oraz leczenia przeciwzakrzepowego. U osób, które przebyły incydenty mózgowe, ryzyko udaru wynosi 2–4% rocznie. Częstość występowania AF zwiększa się z wiekiem i dotyczy ok. 5% osób powyżej 70. roku życia. Prawie 25% udarów mózgu u osób powyżej 80. roku życia jest spowodowanych przez AF. U chorych, u których nie stwierdza się żadnych czynników ryzyka, prawdopodobieństwo wystąpienia udaru nie przekracza 1–1,5% rocznie. W grupie umiarkowanego ryzyka ryzyko wystąpienia udaru wynosi 2,5–4%, w grupie wysokiego ryzyka przekracza 5–6% rocznie. Wiadomo, że leczenie przeciwzakrzepowe doustnymi antykoagulantami (DAK) zmniejsza ryzyko udaru o ok. 70%, a skuteczność samego kwasu acetylosalicylowego (ASA) jest znacznie mniejsza. Należy przypomnieć, że ryzyko kolejnego epizodu niedokrwiennego mózgu u chorych po przebytym udarze mózgu lub TIA leczonych samym ASA wynosi 10–12% rocznie i to właśnie ta grupa chorych odnosi największe korzyści z leczenia DAK.