Bez względu na rodzaj początkowej terapii reperfuzyjnej wszyscy pacjenci z zawałem serca z uniesieniem odcinka ST (ST-segment elevation myocardial infarction – STEMI) powinni otrzymywać odpowiednią opiekę w późniejszym okresie hospitalizacji oraz profilatykę wtórną. Nowe wytyczne Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego w ramach profilaktyki wtórnej zalecają podawanie kwasu acetylosalicylowego, β-adrenolityku, ACE-inhibitora oraz statyn jako głównych leków. Beta-adrenolityki należy podawać we wczesnej fazie STEMI i kontynuować takie leczenie, jeśli nie występują działania niepożądane. Są one szczególnie przydatne w przypadku występowania przetrwałego lub nawracającego niedokrwienia, rozszerzenia strefy zawału czy tachyarytmii. W przypadku nitrogliceryny w badaniach klinicznych wykazano nieznaczne korzyści wynikające z jej stosowania w ostrej fazie STEMI, a następnie przewlekle. Najwłaściwsze wskazania dla azotanów obejmują występowanie przetrwałego lub nawracającego niedokrwienia u pacjentów z niewydolnością serca. Wskazania dla antagonistów wapnia, takich jak diltiazem czy werapamil, obejmują populację pacjentów, w której β-adrenolityki są przeciwwskazane lub nieskuteczne w celu kontroli niedokrwienia lub częstości rytmu serca – u pacjentów ze STEMI powikłanym trzepotaniem lub migotaniem przedsionków przy nieobecności niewydolności serca, dysfunkcji lewej komory lub bloku przedsionkowo-komorowym. Celem tego artykułu jest analiza wskazań oraz bezpieczeństwa terapii lekami przeciwniedokrwiennymi u pacjentów po zawale serca.