Nadciśnienie tętnicze jest poważnym problemem klinicznym. Szczególnie istotnym staje się ze względu na fakt, że razem z chorobą niedokrwienną serca jest odpowiedzialne za ok. 60 proc. przypadków przewlekłej niewydolności serca. Głównym czynnikiem prowadzącym do niewydolności serca jest przerost mięśnia lewej komory. Podstawowym zadaniem w leczeniu chorych na nadciśnienie tętnicze powikłane niewydolnością serca jest normalizacja ciśnienia krwi, zahamowanie przerostu lewej komory, a w razie jego stwierdzenia uzyskanie regresji przerośniętego serca. W leczeniu niewydolności serca powstającej na podłożu nadciśnienia tętniczego ważne jest zarówno postępowanie niefarmakologiczne, jak i terapia farmakologiczna. Podstawową rolę pełnią beta-blokery, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę, leki moczopędne, rośnie znaczenie leków blokujących receptor dla angiotensyny II, ważna jest też rola antagonistów wapnia – pochodnych dwuhydropirydyny.