Poprawa jakości życia w psychoonkologii przez długi czas sprowadzała się do usuwania i/lub łagodzenia negatywnych psychicznych skutków choroby i leczenia. Było to główne zadanie psychologii klinicznej lub psychiatrii i oznaczało powrót do normy sprzed choroby. Wprowadzenie psychologii pozytywnej do psychoonkologii rozszerza i wzbogaca pojęcie jakości życia o aspekty pozytywne.

Dobra jakość życia jest w tym ujęciu wypadkową poczucia szczęścia i satysfakcji z życia. Warunkiem osiągnięcia takiego stanu jest indywidualny rozwój psychiczny człowieka: zwiększenie jego wewnętrznych zasobów. W praktyce oznacza to rozwój sprawności – cnót, które z kolei przyczyniają się do zwiększenia sił psychicznych (samokontroli i sprężystości psychicznej). Spośród wielu cnót na szczególną uwagę w psychoonkologii zasługują: zdolność przebaczania, wdzięczność, dążenie do sensu, poczucie humoru, ciekawość, kreatywność, optymizm, duchowość i poczucie własnej wartości.

Rozwijanie ww. cnót poprawia ludziom chorym jakość życia: ułatwia nie tylko przystosowanie do choroby, lecz może także sprawić, że ich życie stanie się bogatsze i pełniejsze niż przed chorobą.