Artykuł podejmuje temat osamotnienia, którego doświadczają terapeuci w związku ze swoją pracą. W literaturze zagadnienie osamotnienia jest omawiane bardzo często, ale w odniesieniu do grupy terapeutów niezmiernie rzadko – brakuje jakichkolwiek wiarygodnych publikacji na ten temat. Osamotnienie najczęściej jest definiowane jako rozbieżność między pożądanymi a posiadanymi relacjami z innymi ludźmi. Doświadcza go niemal połowa populacji, ale autor stawia tezę, że w grupie terapeutów osamotnienie ma jednocześnie cechy uniwersalne i specyficzne dla zawodu. Terapeuci mogą się czuć osamotnieni w swojej roli społecznej, ponieważ stosunek do tego zawodu jest ambiwalentny – od przypisywania nadmiernych kompetencji do dewaluowania. Wiele osób oczekuje od terapeuty pełnienia misji również w życiu prywatnym, co jest niezmiernie trudne. Terapeuci mogą doświadczać osamotnienia w pracy terapeutycznej, gdyż z natury rzeczy relacja terapeutyczna jest skośna, a ujawnianie siebie przez terapeutę jest rzadkie i kontrolowane. W pracy z niektórymi kategoriami diagnostycznymi terapeuci mogą czuć się szczególnie osamotnieni, np. z osobami narcystycznymi czy z pogranicza. Doświadczanie intensywnych emocji w pracy terapeutycznej może stanowić wyzwanie w relacjach z bliskimi, ponieważ terapeuta po pracy może czuć się zmęczony, przytłoczony obecnością innych w swoim świecie wewnętrznym. Z uwagi na brak badań naukowych dotyczących osamotnienia w jednym z fragmentów pracy autor cytuje wypowiedzi terapeutów na ten temat. Na koniec wskazuje, że praca nad osamotnieniem powinna się zacząć od jego uznania.