Wstęp: Leczenie pacjentów na oddziale intensywnej terapii (OIT) jest wielokierunkowe, a jeden z jego elementów stanowi terapia żywieniowa.

Cel: Analiza realizacji wytycznych ESPEN dotyczących żywienia pozajelitowego u pacjentów z dysfunkcją przewodu pokarmowego leczonych na OIT.

Materiał i metody: Retrospektywna analiza 2124 recept indywidualnych worków żywieniowych zleconych 160 pacjentom Kliniki Anestezjologii i Intensywnej Terapii w Bydgoszczy od lipca 2009 do lutego 2011 r. Program żywienia ustalano indywidualnie, kierując się wytycznymi ESPEN z 2009 r. i dostosowując receptę odpowiednio do stanu klinicznego chorego oraz wyników badań dodatkowych. Analizę recept przeprowadzono w 1. dobie (d1) – n = 160, w 2. dobie (d2) – n = 139; oraz w 3. dobie i pozostałych (d3) – n = 1825. Podaż analizowano w przeliczeniu na kilogram należnej masy ciała na dobę (kg/n.m.c./dobę).

Wyniki: W d1 średnia podaż energii wynosiła 20,46 kcal/kg n.m.c./dobę, w d2 – 21,74 kcal/kg n.m.c./dobę, natomiast w d3 – 24,5 kcal/kg n.m.c./dobę. Średnia zawartość dostarczanych w preparatach aminokwasów kształtowała się w d1 na poziomie 1,01 g/kg n.m.c./dobę, w d2 – 1,06 g/kg n.m.c./dobę, w d3 – 1,26 g/kg n.m.c./dobę; glukozy w d1 – 3,11 g/kg n.m.c./dobę, w d2 – 3,23 g/kg n.m.c./dobę, w d3 – 3,55 g/kg n.m.c./dobę; a lipidów w d1 – 0,52 g/kg n.m.c./dobę, w d2 – 0,57 g/kg n.m.c./ dobę, w d3 – 0,70 g/kg n.m.c./dobę. Średnia ilość wymienionych powyżej składników różniła się w zależności od stanu pacjenta. Dotyczyło to także podaży elektrolitów. Podaż wszystkich składników w d3 była istotnie statystycznie większa niż w d2, natomiast nie stwierdzono różnic pomiędzy d1 i d2.

Wnioski: Średnie wartości składników mieszanin do żywienia pozajelitowego poddanych analizie były zgodne z wytycznymi ESPEN. Duże różnice w zakresie podaży poszczególnych składników świadczą o zróżnicowanym metabolizmie chorych i potwierdzają konieczność codziennej modyfikacji mieszaniny żywieniowej.