Abstract
2/2009
vol. 5
Review paper Bleeding complications after pharmaco-mechanical treatment of acute coronary syndromes. Part I – definitions, prevalence, significance and risk factors
Post Kardiol Interw 2009; 5, 2 (16): 81-91
Online publish date: 2009/06/25
Wstęp
Zakrzepica w naczyniu wieńcowym i w konsekwencji wstrzymanie lub znaczne ograniczenie przepływu krwi stanowi istotę ostrego zespołu wieńcowego (OZW). Podstawowym celem terapii OZW jest uzyskanie reperfuzji na drodze farmakologicznej (fibryno- lub tromboliza) lub mechanicznej (PCI). Nie mniej ważne jest utrzymanie drożności naczynia przez terapię wspomagającą, która wpływa na różne mechanizmy krzepnięcia i fibrynolizy. Uzyskanie redukcji aktywności układu krzepnięcia oraz utrzymanie jej na optymalnym poziomie wpływa na końcowy efekt leczenia. Wybór leków, ich dawek i czasu podawania, postać OZW, przyjęta strategia postępowania oraz rodzaj i technika wykonania zabiegu PCI dają w sumie ok. 2000 kombinacji (tab. 1.). Niekorzystna konstelacja wymienionych czynników może wpływać zarówno na występowanie powikłań krwotocznych (PK), jak i powikłań zakrzepowych (PZ) (ryc. 1.). Znajomość czynników wpływających na PK i PZ pozwala na uniknięcie niekorzystnych zdarzeń z nimi związanych.
Definicje powikłań krwotocznych
Najwcześniej wprowadzonymi i ciągle najczęściej używanymi klasyfikacjami PK są klasyfikacje GUSTO [1] i TIMI [2] (tab. 2. i 3.). Zostały one wprowadzone stosunkowo dawno, bo ok. 20 lat temu, i pierwotnie służyły do oceny występowania i konsekwencji PK po leczeniu trombo- lub fibrynolitycznym. Postęp, jaki dokonał się w leczeniu OZW zarówno w zakresie strategii postępowania, tj. coraz częściej wykonywanej pierwotnej PCI, jak i stosowanych leków, sprawił, że klasyfikacje GUSTO i TIMI straciły na znaczeniu. W wielu badaniach dotyczących OZW i uwzględniających leczenie farmako-mechaniczne stworzono odrębne klasyfikacje PK, często na potrzeby konkretnego badania, co wprowadziło dużą różnorodność definicji i nazewnictwa. W prowadzonych badaniach w różny sposób zbierano i raportowano dane, miały one inne priorytety, różną ocenę skutków klinicznych i efektów leczenia w różnym czasie. Wszystkie stosowane obecnie klasyfikacje PK większą wagę przywiązują do kryteriów klinicznych niż do laboratoryjnych [3]. Powikłania krwotoczne klasyfikowane są na podstawie możliwych konsekwencji (w tym śmiertelnych), objawów (bezpośredniego lub pośredniego zagrożenia życia, zaburzeń hemodynamicznych), miejsca wystąpienia (śródczaszkowe, zaotrzewnowe, śródoczne, miejscowe, nieokreślone, inne), a także średnicy krwiaka lub na podstawie zastosowanego postępowania (leczenie chirurgiczne, zachowawcze, konieczność transfuzji, liczba przetoczeń,...
Pełna treść artykułu...
Zakrzepica w naczyniu wieńcowym i w konsekwencji wstrzymanie lub znaczne ograniczenie przepływu krwi stanowi istotę ostrego zespołu wieńcowego (OZW). Podstawowym celem terapii OZW jest uzyskanie reperfuzji na drodze farmakologicznej (fibryno- lub tromboliza) lub mechanicznej (PCI). Nie mniej ważne jest utrzymanie drożności naczynia przez terapię wspomagającą, która wpływa na różne mechanizmy krzepnięcia i fibrynolizy. Uzyskanie redukcji aktywności układu krzepnięcia oraz utrzymanie jej na optymalnym poziomie wpływa na końcowy efekt leczenia. Wybór leków, ich dawek i czasu podawania, postać OZW, przyjęta strategia postępowania oraz rodzaj i technika wykonania zabiegu PCI dają w sumie ok. 2000 kombinacji (tab. 1.). Niekorzystna konstelacja wymienionych czynników może wpływać zarówno na występowanie powikłań krwotocznych (PK), jak i powikłań zakrzepowych (PZ) (ryc. 1.). Znajomość czynników wpływających na PK i PZ pozwala na uniknięcie niekorzystnych zdarzeń z nimi związanych.
Definicje powikłań krwotocznych
Najwcześniej wprowadzonymi i ciągle najczęściej używanymi klasyfikacjami PK są klasyfikacje GUSTO [1] i TIMI [2] (tab. 2. i 3.). Zostały one wprowadzone stosunkowo dawno, bo ok. 20 lat temu, i pierwotnie służyły do oceny występowania i konsekwencji PK po leczeniu trombo- lub fibrynolitycznym. Postęp, jaki dokonał się w leczeniu OZW zarówno w zakresie strategii postępowania, tj. coraz częściej wykonywanej pierwotnej PCI, jak i stosowanych leków, sprawił, że klasyfikacje GUSTO i TIMI straciły na znaczeniu. W wielu badaniach dotyczących OZW i uwzględniających leczenie farmako-mechaniczne stworzono odrębne klasyfikacje PK, często na potrzeby konkretnego badania, co wprowadziło dużą różnorodność definicji i nazewnictwa. W prowadzonych badaniach w różny sposób zbierano i raportowano dane, miały one inne priorytety, różną ocenę skutków klinicznych i efektów leczenia w różnym czasie. Wszystkie stosowane obecnie klasyfikacje PK większą wagę przywiązują do kryteriów klinicznych niż do laboratoryjnych [3]. Powikłania krwotoczne klasyfikowane są na podstawie możliwych konsekwencji (w tym śmiertelnych), objawów (bezpośredniego lub pośredniego zagrożenia życia, zaburzeń hemodynamicznych), miejsca wystąpienia (śródczaszkowe, zaotrzewnowe, śródoczne, miejscowe, nieokreślone, inne), a także średnicy krwiaka lub na podstawie zastosowanego postępowania (leczenie chirurgiczne, zachowawcze, konieczność transfuzji, liczba przetoczeń,...
Pełna treść artykułu...
Keywords
acute coronary syndromes, bleeding complications, definitions, prevalence and significance, risk factors
Indexed in
Integrated with
