β-blokery są grupą leków szeroko stosowaną w leczeniu schorzeń kardiologicznych. Odgrywają one dużą rolę w leczeniu nadciśnienia tętniczego, zwłaszcza współistniejącego z innymi schorzeniami, takimi jak choroba wieńcowa czy niewydolność krążenia. Pomimo to w amerykańskich zaleceniach JNC VII β-blokery nie zostały uznane za leki I rzutu, ustępując miejsca diuretynom tiazydowym. Wpływ na decyzję JNC miały z całą pewnością wyniki badania ALLHAT, chociaż wytyczne europejskie ESC, ISH i polskie PTNT w inny sposób podeszły do tego problemu. W ostatnim roku znaczenie tej grupy leków w leczeniu nadciśnienia tętniczego zostało zachwiane po ukazaniu się metaanalizy, kwestionującej korzyści stosowania β-blokerów w nadciśnieniu tętniczym w zakresie redukcji ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych na tle innych grup leków. Wydaje się, że zastrzeżenia te dotyczą jedynie starszych preparatów z grupy β-blokerów, szczególnie atenololu oraz stosowania leków tej grupy w skojarzeniu z diuretykami. Z pewnością jednak β-blokery są lekami, które nadal będą z powodzeniem stosowane u wielu pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, szczególnie w przypadku towarzyszącej niewydolności krążenia lub choroby niedokrwiennej serca.