Poronienia nawykowe (recurrent miscarrige abortion – RMA, recurrent pregnancy loss – RPL, recurrent spontaneous abortion – RSA) definiowane są jako utrata trzech lub więcej ciąż przed upływem 22. tyg. ciąży. Dotyczy to od 0,5 do 2 proc. ciężarnych.

Przyczynami połowy poronień nawykowych są czynniki genetyczne, hormonalne i anatomiczne. Podłożem idiopatycznych poronień nawykowych są czynniki immunologiczne. W przebiegu prawidłowej ciąży stwierdzono dominację limfocytów pomocniczych drugiej klasy (Th2). Wzmożoną odpowiedz komórkową typu pierwszego (Th1) stwierdza się w poronieniach nawykowych. Autoimmunologiczne dysfunkcje, takie jak wzrost produkcji prozapalnych cytokin (TNF-alfa i interferonu-gamma) i zmniejszenie produkcji przeciwzapalnych cytokin (IL-10) predysponują do poronień. Niewyjaśnione poronienia mają także związek ze zmniejszonym endometrialnym wydzielaniem międzykomórkowych molekuł adhezyjnych typu 1 (ICAM-1, CD54). Większości poronień (od 75 do 95 proc.) z prawidłowymi zarodkami i płodami można zapobiegać przez zastosowanie
leczenia immunologicznego, zwłaszcza u kobiet przed 40. rokiem życia.