Różnorodność funkcji komórek dendrytycznych (DC) zależy w dużym stopniu od fazy ich rozwoju. Wyróżnić można progenitorowe komórki DC szpiku kostnego, DC prekursorowe krwi, limfy i tkanek limfoidalnych oraz spoczynkowe DC, które znajdują się w tkankach i mają zdolność do endocytozy, pinocytozy i fagocytozy, co pozwala na wychwytywanie antygenów (m.in. za pośrednictwem receptorów Toll-podobnych). Dojrzałe komórki DC po kontakcie z antygenem biorą udział za pośrednictwem molekuł kostymulujących w inicjowaniu odpowiedzi immunologicznej. Po wchłonięciu antygenu przez DC spoczynkowe dochodzi do wzmożenia ekspresji cząsteczek MHC (major histocompatibility complex – główny układ zgodności tkankowej), receptorów chemokinowych (CCR4 i CCR7) oraz cząstek kostymulujących (CD40, CD80, CD83, CD86), za pomocą których możliwa jest migracja i prezentacja cząstek antygenowych przez dojrzałe DC. Pobudzone DC wykazują sekrecję cytokin – czynnika martwicy nowotworów (tumour necrosis factor a – TNF-α), interleukin IL-1, IL-2, IL-6, IL-8, IL-12 – oraz chemokin pochodzenia makrofagowego, które przyciągają komórki T i promują przeżywalność samych DC poprzez zahamowanie ich apoptozy. Komórki DC są aktywowane do dojrzewania i wydzielania cytokin zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio również przez Helicobacter pylori.