Wstęp: Przebieg przewlekłego zapalenia wątroby typu B (PZWB) jest zróżnicowany w zależności od wieku, w którym doszło do zakażenia. Wyróżnia się cztery fazy PZWB: tolerancji, kontroli, klirensu i reaktywacji zakażenia.

Cel: Retrospektywna ocena skuteczności leczenia dzieci z PZWB, biochemicznych, serologicznych i wirusologicznych wykładników zakażenia, z uwzględnieniem fazy zakażenia.

Materiał i metody: Badaniem objęto 114 pacjentów (76 chłop­ców) w wieku do 18 lat, HBsAg(+). Analizowano wywiad dotyczący wieku, w którym rozpoznano zakażenie, oraz skuteczność dotychczasowych metod leczenia. Oceniono aktualny poziom HBV-DNA, ALT oraz serologiczne markery zakażenia.

Wyniki: Wszyscy pacjenci byli zakażeni HBV w pierwszych miesiącach życia. Obecność HBeAg stwierdzono u 20/114 (17,5%) badanych, brak antygenu u 94/114 (82,5%). W grupie HBeAg(–) serokonwersja w układzie HBe/antyHBe nastąpiła samoistnie u 57 badanych i 37 spośród 53 leczonych IFN- i/lub LAM. Wśród 94 pacjentów HBeAg(–) średnia aktywność ALT wynosiła 27 IU/ml. Kryteria fazy kontroli spełniało 86 chorych, klirensu – 6, a reaktywacji 1 badany. W grupie HBeAg(+) średnie ALT wynosiło 63 IU/ml, w fazie tolerancji pozostawał 1 pacjent, w fazie kontroli – 1, w fazie klirensu – 18. Wiremię > 105 kopii/ml stwierdzono u 90% pacjentów HBeAg(+) i u 6,4% HBeAg(–). Pacjenci HBeAg(–) z samoistną sero­konwersją wykazywali statystycznie niższe wartości wiremii w porównaniu z pacjentami z serokonwersją po leczeniu średnio 7326 vs 30 463 kopii/ml. Nie wykazano różnic w poziomach ALT w powyższych grupach, średnio 26 vs 24 IU/ml.

Wnioski: Pomimo iż pacjenci z PZWB HBeAg(–) wykazują niższą wiremię i niższą aktywność ALT w porównaniu z chorymi HBeAg(+), to jednak 23% zakażonych z tej grupy spełnia kryteria fazy klirensu immunologicznego i reaktywacji oraz wymaga dalszego leczenia przeciwwirusowego.