Wstęp

Zwężenie zastawki aortalnej (ang. aortic stenosis, AS) jest najczęściej występującą nabytą zastawkową chorobą serca, która równolegle ze starzeniem się populacji staje się jednym z głównych problemów, przed jakimi staje współczesna kardiologia [1–4]. Schorzenie to dotyka ok. 5% pacjentów powyżej 75. roku życia. U chorych z ciężkim AS farmakoterapia nie poprawia rokowania, a leczeniem z wyboru jest chirurgiczna implantacja sztucznej, mechanicznej lub biologicznej zastawki [3, 5]. Śmiertelność okołooperacyjna w grupie starszych pacjentów z licznymi chorobami współistniejącymi sprawia jednak, że wg Euro Heart Survey prawie 1/3 chorych, czyli prawdopodobnie 3000 pacjentów w Polsce, nie jest kwalifikowana do postępowania chirurgicznego [5].

Dzięki wprowadzonej w ostatnich latach nowej metodzie leczenia – przezcewnikowej implantacji zastawki aortalnej (ang. transcatheter aortic valve implantation, TAVI), możliwości terapii pacjentów z AS wymagających postępowania zabiegowego znacznie się poszerzyły [6–15, 24].

Kryteria kwalifikacji pacjentów do przezcewnikowej implantacji zastawki aortalnej

Do zabiegu TAVI kwalifikowani są pacjenci starsi, zwykle powyżej 70. roku życia, także z uwagi na fakt, że zastawki aortalne wykorzystywane do tych zabiegów są bioprotezami, wykonanymi z osierdzia wołowego lub świńskiego. Do kolejnych niezbędnych warunków należą: stwierdzenie ciasnego nabytego AS i dużego ryzyka leczenia chirurgicznego wady serca, zwykle spowodowanego chorobami współistniejącymi. Za takich przyjęto uważać chorych z ryzykiem zgonu okołooperacyjnego ocenionym w skali Logistic EuroSCORE na 20% i/lub w skali STS na 10%, chociaż ze względu na brak z jednej strony idealnej skali oceny ryzyka, a z drugiej na dobre wyniki, zabiegi TAVI są coraz częściej wykonywane również u pacjentów z mniejszym niż wyżej zdefiniowane stopniem ryzyka klasycznej operacji. Stopień ryzyka wg EuroSCORE i skali STS można obliczyć, posługując się dostępnymi w Internecie kalkulatorami (www.euroscore.org; http://209.220.160.181/STSWebRiskCalc261/de.aspx). Należy jednak podkreślić, że każdorazowo decyzja o preferowanym w danym przypadku sposobie leczenia nabytego AS wymaga wspólnej decyzji kardiologa i kardiochirurga w ramach współpracy w zespole sercowym (ang. Heart Team). Ponadto powyższe skale ryzyka są krytykowane, ponieważ po pierwsze zostały zaprojektowane przede wszystkim w celu oceny ryzyka operacji pomostowania aortalno-wieńcowego, a nie...


Pełna treść artykułu...