Kiedy na co dzień spotykamy się z osobami chorymi nieuleczalnie, w ostatniej fazie ich życia, stajemy przede wszystkim w obliczu bezradności. Zarówno sam chory, jego bliscy, jak i pracownicy szpitali oraz oddziałów paliatywnych zadają sobie pytania natury egzystencjalnej. Artykuł jest próbą refleksji na temat miejsca psychologii w pracy z chorymi w zaawansowanej fazie choroby nowotworowej i ich opiekunami (zarówno krewnymi, jak i pracownikami medycznymi).