Lecznicze właściwości winpocetyny zostały odkryte w latach 60. XX w. Jest ona stosowana przewlekle w terapii zaburzeń krążenia mózgowego (w tym poudarowych i pourazowych) oraz w licznych schorzeniach laryngologicznych, spowodowanych zaburzeniami przepływu krwi. Nootropowe działanie winpocetyny jest ściśle związane z dawką, objawy wskazujące na spowolnienie postępu procesu otępiennego obserwuje się w grupie pacjentów stosujących dawkę 30 mg/dobę. Winpocetyna, ze względu na swoje właściwości neuroprotekcyjne i rozkurczające naczynia, wydaje się być wskazana u pacjentów z ostrymi lub przewlekłymi zaburzeniami krążenia mózgowego, jak również w terapii zaburzeń poznawczych.