Wstęp: Choroba nowotworowa i jej leczenie wywołują u pacjentów negatywne emocje i zachowania nieadaptacyjne. Wyniki badań nad więzią u ludzi dorosłych pozwalają sądzić, że proces przystosowania do choroby może być warunkowany jakością wczesnodziecięcych doświadczeń z pierwotnym opiekunem. Celem badania było ustalenie związków pomiędzy stylem przywiązania osoby chorej a poziomem przeżywanego przez nią lęku, depresji i agresji.

Materiał i metody: Grupę badaną stanowiło 246 osób chorych onkologicznie: 176 kobiet w wieku 26–87 lat i 70 mężczyzn w wieku 28–84 lat; średnia wieku dla kobiet wynosiła 56,5 roku (SD = 11,7), a dla mężczyzn 59 lat (SD = 12,8). W badaniu zastosowano następujące metody: Kwestionariusz bliskiego związku (Relationships Questionnaire – RQ) oraz Szpitalną skalę lęku, depresji i agresji (Hospital Anxiety and Depression Scale – HADS-M).

Wyniki: Uzyskano istotne statystycznie korelacje pomiędzy stylem przywiązania a poziomem lęku, depresji i agresji. Bezpieczny styl przywiązania współwystępuje z niskim poziomem emocji negatywnych. Dwa spośród pozabezpiecznych stylów: lękowo-unikający i zaabsorbowany, wiążą się z wysokim poziomem emocji negatywnych. Wbrew przewidywaniom nie stwierdzono istotnych statystycznie związków pomiędzy niezaangażowanym stylem przywiązania a emocjami negatywnymi. Przypuszcza się, że wynik ten może być spowodowany specyfiką tego stylu przywiązania.

Wnioski: Style przywiązania są dobrym predyktorem nasilenia emocji negatywnych u pacjentów chorych onkologicznie.