Jaskra to grupa chorób, w których obserwuje się uszkodzenie tarczy nerwu wzrokowego o charakterystycznej morfologii i nieodwracalne zmiany w polu widzenia. Głównym czynnikiem ryzyka jej rozwoju jest podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe. Schorzenie ma charakter postępujący, prowadzi do nieodwracalnej dysfunkcji nerwu wzrokowego i obniża jakość życia. Pacjenci z zaawansowaną jaskrą są bardziej podatni na upadki, co może mieć wpływ na ograniczenie ich mobilności (w związku z problemami z olśnieniem, adaptacją do ciemności i ubytkami w polu widzenia). Lekarz rodzinny powinien znać czynniki ryzyka, a także objawy kliniczne ostrego ataku jaskry. Dzięki temu w uzasadnionych przypadkach może skierować pacjenta na konsultację do lekarza okulisty. Poza tym to lekarz rodzinny koordynuje opiekę nad chorym na jaskrę, dlatego powinien mieć świadomość powikłań związanych z farmakoterapią tego schorzenia i umieć na nie odpowiednio zareagować. Jego zadaniem jest także edukowanie pacjentów w zakresie konieczności wykonywania badań skriningowych u członków rodziny.