Autoimmunologiczne zapalenie wątroby (autoimmune hepatitis – AIH) jest przewlekłym procesem martwiczo-zapalnym tkanki wątrobowej, charakteryzującym się naciekiem limfocytarnym, dużym stężeniem krążących g-globulin i autoprzeciwciał, oraz związkiem z antygenami układu HLA. Patomechanizm choroby wciąż nie jest znany. Nie ma typowych, patognomonicznych objawów, a przebieg kliniczny jest bardzo zróżnicowany, z najczęściej dobrą odpowiedzią na wdrażane leczenie immunosupresyjne. Autoimmunologiczne zapalenie wątroby rozwija się zwykle u osób predysponowanych genetycznie (HLA-DR3 i DR4) na skutek egzogennego czynnika inicjującego, tj. leków, ksenobiotyków czy wirusów. Występowanie AIH opisywano w związku z zakażeniem wirusami hepatotropowymi. Ostatnio coraz więcej uwagi poświęca się występowaniu tego schorzenia u chorych zakażonych ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV). Dotychczas na świecie opisano zaledwie 15 takich przypadków. Z obserwacji tych wynika, że najbardziej narażeni są chorzy z koinfekcją HIV/HCV oraz ci, u których pod wpływem skutecznego leczenia antyretrowirusowego dokonuje się odbudowa immunologiczna. W tej grupie chorych obowiązują takie same kryteria diagnostyczno-terapeutyczne co u osób niezakażonych HIV, opracowane przez International Autoimmune Hepatitis Group (IAHG).