Pakiet onkologiczny to już pięcioletnia historia. Byłem świadkiem i aktywnym uczestnikiem jego tworzenia i późniejszych modyfikacji. Patrzyłem, jak powstaje, w części mogłem zdecydować o jego rozwiązaniach, niestety nie o jego finansowaniu. Potem śledziłem losy pakietu i byłem współautorem jego dwóch modyfikacji, które wynikały z rocznych i dwuletnich doświadczeń w jego funkcjonowaniu. I w tym przypadku sprawy wycen procedur w pakiecie pozostawały w kompetencjach innej instytucji. Przyszedł czas zadać sobie pytanie, dlaczego europejskie i światowe rozwiązania, z modyfikacjami odpowiednimi dla naszego systemu opieki zdrowotnej, nie sprawdziły się w przypadku polskiej onkologii? Dlaczego mimo teoretycznego funkcjonowania pakietu onkologicznego nadal mamy jedne z najgorszych w Europie wskaźników klinicznych? I dlaczego pracownicy resortu z tego powodu cierpieli na bezsenność?