W toku gorącej dyskusji o strajku rezydentów, którzy rzucili wyzwanie obecnej władzy niczym podchorążowie carowi w 1830 r., ujawnia się kilka ważnych dla dyskursu problemów. Pierwszym są obiektywne braki zasobów finansowych i ludzkich, drugim – bezgraniczna niewiedza i cynizm polityków proponujących trucizny zamiast leków, trzecim – pomysły prowadzące do zwiększenia niezbędnego potencjału. Czwartym problemem są sami rezydenci – ich wynagrodzenia, ale też organizacja kształcenia.