Ciasna kabina, żmudne ustawianie ciała w nienaturalnej pozycji zwieńczone prośbą-komendą: „wstrzymać oddech”. Potem krótki trzask i kilka minut niepewności, czy „dobrze wyszło”. W końcu zaś nieporęczna płachta kliszy rentgenowskiej, którą nie wiadomo, jak przechowywać.